Terrasje pikken in Parijs

Ed Schriel schrijft korte verhalen, columns en essays. Hieronder een kort verhaal van zijn hand dat zich afspeelt in Frankrijk.

Vakantiedrukte op Gare du Nord

Op Gare du Nord heerst vakantiedrukte. Onhandig zeulend met mijn twee tassen, zoek ik mijn weg naar de uitgang. Ik heb trek in koffie en – voor zover aanwezig – in frisse lucht. Bovendien moet ik twee uur overbruggen voor mijn trein naar Bordeaux vertrekt vanaf Gare du Sud.

Buiten ontneemt het felle zonlicht me een ogenblik elk beeld van de directe omgeving. Met toegeknepen ogen ontwaar ik aan de overkant twee brede, naast elkaar gelegen terrassen, zo ondiep dat de voorste stoelen nog net niet de ervoor geparkeerde auto's raken.

Een plek op het terras

Ik kies het linker terras, plaats mijn weekendtas op de stoel naast me, mijn schoudertas op de grond en sla uit gewoonte (of is het uit voorzorg?) mijn voet door het hengsel. 'Monsieur?' vraagt de jonge ober kortaf. In dat ene woordje zit kennelijk zowel de begroeting als de vraag wat ik wil gebruiken opgesloten. 'Sandwich au fromage et un café noir,' antwoord ik bijna overdreven vriendelijk.

Ik controleer mijn schoudertas, steek een sigaret op en zie dat mijn hand trilt. De stress van de eenzame reiziger, houd ik mezelf voor. Ongemerkt begeven mijn duim en wijsvinger zich naar de randen van mijn snor – een stereotiep gebaar bij retrospectieve momenten. De massage van de haartjes maakt een lucht vrij die overeenkomt met die van een volle asbak. Een behaarde bovenlip is niet alleen een dekmantel voor uiterlijke onvolkomenheden, maar ook een filter voor luchtjes.

De ontmoeting met het meisje

Voor me staan louter gedeukte automobielen geparkeerd. Op een halve vrije parkeerplek staan twee Arabisch uitziende mannen van rond de dertig druk gebarend met elkaar te praten. Beiden letten ogenschijnlijk niet op het kleine meisje dat verveeld om de mannen heen draait. Ik schat haar een jaar of zes, hoewel ik met de leeftijd van vrouwen – hoe jong ze ook zijn -, er vaak naast zit. In haar cirkelende bewegingen kijkt ze me met haar diepbruine ogen hulpeloos aan. Bijna vragend.

'Voilà' is het enige woord dat de ober uitstoot als hij me de bestelling brengt en het bonnetje onder de glazen asbak schuift. Mijn 'merci' gaat grotendeels verloren in het geraas van passerend verkeer.

De onverwachte gebeurtenis

Dan begint het meisje haar cirkels sneller en sneller te draaien, zonder oog te hebben voor de voorbijrazende auto's. Wellicht hoort ze niet bij deze mannen, overdenk ik. Zal ik haar waarschuwen? Te laat. Door haar te grote snelheid is ze de rijweg opgevlogen. Piepende remmen doen mijn hart overslaan. Ik spring op en met vijf, zes snelle passen sta ik bij het meisje dat op de weg ligt. Ze is godzijdank ongedeerd.

Haar diepbruine ogen kijken me vanaf het vale asfalt nog steeds vragend aan. 'Ça va?' vraag ik haar troostend terwijl ik me hurk om haar overeind te helpen. Ze antwoordt met een kleine knik. Ik steek mijn duim op naar de zichtbaar geschrokken chauffeur ten teken dat alles in orde is. Met een trieste glimlach start hij zijn moordmobiel. In Parijs gaat het leven immers altijd gewoon door.

De verdwijning en verwarring

Woedend kijk ik om naar beide mannen. Ze zijn weg. Weg? Verbaasd sta ik op en zoek de directe omgeving af. Nergens zijn zij te bekennen. Als ik me weer naar het meisje wend, is ook zij als bij toverslag verdwenen.

Ik voel dat ook mijn benen nu hevig beginnen te trillen. Verdwaasd loop ik terug naar het terras. Waarom steekt er niemand een hand uit als er een kind overreden dreigt te worden? En waarom lopen mensen ervoor weg? En wat mankeert het slachtoffertje om op de vlucht te slaan?

Opluchting en reflectie

Als ik opsta, zie ik op het naastgelegen terras mijn weekendtas op een stoel liggen. Op de grond ligt mijn schoudertas. Zo te zien ongeopend.

© 2003 by Ed Schriel