De historie van Domaine de Beauvoir

Zomer 2001

Hans de Groot vertelt over een lang gekoesterde wens: een restaurantje beginnen in Frankrijk. Lies – zijn vrouw – wil een atelier achter de zaak om te kunnen beeldhouwen. Fons wil al jaren naar het buitenland en Ed wil al heel lang een boek schrijven in Frankrijk…

Zomaar wat borrelpraat. Hardop dromen. Meer niet. Althans, in het begin. Maar we spraken er steeds vaker over. En het denkbeeldige restaurant van Hans – alleen in de weekenden geopend – groeit uit tot een centrum voor creatieve vakanties. Hans wordt kok, Fons doet tekenen en schilderen, Ed de cursus korte verhalen, Lies beeldhouwen en Simone in Nederland de boekingen. Voilà, het idee is rond.

Voorjaar 2002

Dan volgt er een periode van onzekerheid. Hoe pak je zoiets aan? Waar kun je de juiste informatie krijgen? Wat bestaat er zoal aan centra voor creatieve vakanties? Ieder krijgt een taak om informatie te verzamelen. Alle informatie dient als invoer voor het bedrijfsplan dat in de winter voorzichtige vormen begint aan te nemen. Een plan dat aanvankelijk louter gemaakt wordt voor de gein, en misschien ook wel om aan te tonen dat een dergelijk plan niet uitvoerbaar is. Al snel blijkt het tegendeel waar te zijn.

Zomer 2002

We worden steeds serieuzer en besluiten zelfs om eens naar een pand te gaan speuren. In het zuiden van Frankrijk uiteraard. Al snel blijkt dat zelfs een bouwval in de Provence onbetaalbaar is. Via internet stuiten we op een pand in de Auvergne. Hans, Fons en Ed reizen af. Het pand blijkt bij nader inzien niet geschikt, maar het leert ons dat het zuiden wel een heel eind rijden/reizen is voor een creatieve vakantie van een week.

Op een beurs in Ahoy ontmoeten we een makelaar die samenwerkt met een Franse collega in de Bourgogne. De focus wordt daarmee iets noordelijker. Met kritische blik keuren we ter plekke diverse panden. "Vooral proberen te kijken naar de mogelijkheden en niet naar de staat waarin het verkeert," praten we ons zelf moed in. De Franse makelaar dringt aan om te gaan kijken naar een pand in het noorden van de Bourgogne. We aarzelen. Zo noordelijk? We gaan toch. Bij het zien van het pand in Beauvoir zijn we direct verkocht. Dit is wat we zochten. En op slechts 650 kilometer van Utrecht, een gunstige afstand en bovendien slechts 15 kilometer verwijderd van Auxerre.

Najaar 2002

Er wordt hard gewerkt aan het businessplan met als titel Royaume du Rêve. Hans ontwerpt in Excel een programma waarin alle gegevens worden verwerkt en doorgerekend. Langzaam maar zeker ontstaat er een dik boekwerk dat zoveel vertrouwen inboezemt bij de betrokkenen dat de laatste aarzelingen worden weggenomen.

Winter 2002/2003

Veel overleg met architect, aannemer, accountant (die later een niet bevoegde boekhouder met een alcoholprobleem blijkt te zijn) en de bank. Het is technisch, financieel en qua planning haalbaar. Bovendien kunnen we een subsidie krijgen voor dit project. We hakken de knoop door en besluiten het pand definitief te kopen. Royaume du Rêve is een feit, dachten we. Al snel blijkt deze naam problemen te geven bij de lokale bevolking. De naam wordt geassocieerd met een sekte. De burgemeester – die uiterst enthousiast is over onze komst – fluistert ons in snel een andere naam te kiezen. Het wordt Domaine de Beauvoir. Pas de problème. Er moeten vele offertes worden aangevraagd voor keukenapparatuur, meubilair, bedden, linnengoed etc. We ontdekken dat zaken doen in Frankrijk anders gaat. In rommelige achterkamers zitten we soms uren op een droogje. Roken is echter geen bezwaar…

Als de aannemer zich meldt, staat de boel al snel op zijn kop. Hoewel het pand – waarvan het oudste gedeelte ongeveer 300 jaar oud is – in prima staat verkeert, moet het geschikt gemaakt worden voor ons doel. Alle kamers krijgen een eigen badkamer en op zolder moeten nog kamers gecreëerd worden. Bovendien schreeuwt het houtwerk (prima eikenhout) binnen en buiten om een flinke kwast verf. In de tuin – eens een prijswinnende siertuin – moet veel gesnoeid en gekapt worden. Samen met de aannemer gaan we aan het werk.

Winter 2002/2003

Men heeft ons verteld dat de Puissaye over het gehele jaar genomen de warmste streek van Frankrijk is. Maar nu is het er nat en koud. In het huis kunnen we ons alleen warmen en drogen voor de open haard in de salon. Alle radiatoren zijn namelijk afgekoppeld om gezandstraald en geschilderd te worden. Voortdurend horen we de aannemer zeggen 'pas prévu' oftewel 'niet voorzien' hetgeen betekent dat we extra kosten voor onze kiezen krijgen. Ook het tempo waarin gewerkt wordt valt tegen. Binnen een maand zou de zolderverdieping klaar zijn, zodat we in het huis konden gaan slapen. De zolder wordt pas in de loop van februari 2003 opgeleverd. Tot die tijd verblijven we regelmatig in de chambre d'hôte bij Eric en Patricia. Nog een financiële tegenvaller… En nog een. Het verkrijgen van de subsidie blijkt veel ingewikkelder dan men ons had verteld. We moeten een hotelstatus aanvragen, ons business plan daarop aanpassen en alles in het Frans vertalen. (Dit heeft zoveel voeten in de aarde dat we pas in mei 2003 de officiële goedkeuring krijgen voor een subsidie.)

Het ziet er naar uit dat we de planning niet halen. Half maart open blijkt niet mogelijk. Daarop besluiten we onze eerste gasten (familie, vrienden en kennissen) te vragen een paar weken later te komen. De meesten reageren positief. De nieuwbouw van zes kamers wordt stopgezet als de fundering er ligt. Verder bouwen levert te veel onrust op voor onze gasten en bovendien is de portemonnee even leeg. Eerst maar eens de subsidie binnenhalen.

Voorjaar 2003

De 'commission de sécurité' heeft nog enkele aanmerkingen vlak voordat we opengaan. De meest ingrijpende is wel dat er een brandalarm aangelegd moet worden. Was de architect even vergeten. Terwijl wij aan poetsen zijn, gaan drie werklieden door het hele pand leidingen trekken en detectoren plaatsen. Een weekje werk, schatten ze. Het worden er bijna drie. Als we het stof nog uit onze kleren moeten kloppen, arriveren de eerste gasten. Het is zondag 6 april. De eerste twee weken staan in het teken van 'De Vrienden van Beauvoir'. Alle kamers bezet met familie, vrienden en kennissen. Met hen gaan we proefdraaien. Het worden – ondanks de boorwerkzaamheden voor het brandalarm – zeer geslaagde en vooral ook gezellige weken. Daarna een weekje naar Nederland om bij te komen. We voelen alledrie dat we een lange zware winter achter de rug hebben.

Zomer 2003

De ene week verschilt sterk van de andere week qua bezetting. Ligt het aan de periode? Het cursusaanbod? We merken wel dat er voor sommige workshops weinig belangstelling bestaat. Andere presteren boven verwachting. In de laatste week van juli loopt de temperatuur op tot 40 graden. Ruim drie weken achtereen hebben we een hittegolf. Op 10 augustus haakt Hans totaal onverwacht af. Hij meldt zich vanuit Nederland ziek. Hij kan het geestelijk en lichamelijk niet meer aan. Terwijl de hitte nog even aanhoudt, moeten Fons en Ed de kar nu met z'n tweeën trekken.

Najaar 2003

Hans is niet meer teruggekomen. In de herfstvakantie zijn er voor het eerst ook kinderen te gast. Zelfs de kleinste van zeven jaar doet stiekem mee met de cursus tekenen en schilderen. Medio oktober zit ons eerste seizoen er op. Schoonmaken! Na een weekend hard werken blinkt het pand, ligt het beddengoed gestreken in de kast, staan de matrassen op zijn kant, is de tuin winterklaar, glimt de keuken en zijn de vriezers leeg… We rusten uit op het terras. De zon prikt nog lekker. We voelen nu pas hoe moe we zijn. Wat een jaar hebben we achter de rug! We hebben veel geleerd, maar ook veel tegenslag gekend. Ondanks alles overheerst een goed gevoel. We hebben immers op vele zaterdagen tevreden gasten zien vertrekken. En daar was het ons om te doen.

Winter 2003

Fons en Ed maken plannen voor 2004 met en zonder Hans. Maar gaandeweg wordt het steeds duidelijker dat hij niet meer terugkomt. Daarmee heeft de droom van Hans de Groot als maître de cuisine in feite slechts vier maanden mogen duren. Het jaar 2004 zal dus heel anders worden.