Info

La-Vie-en-France.nl geeft u de ruimte om uw verhaal te vertellen.
U woont, leeft, werkt in Frankrijk?
En u kunt hier boeiend over schrijven?
La-Vie-en-France.nl biedt u een podium om uw verhaal te vertellen. Dat mag in de vorm van gedicht, een column, een kort verhaal, een verslag, een dagboek: u bent aan het woord.
Het onderwerp is uiteraard maar wel in de breedste zin FRANKRIJK.

Enkele tips: geef het verhaal een titel, maak het verhaal niet te lang, geef alinea's aan, onderteken het met uw naam/pseudoniem en vertel tenslotte - als u wilt - in een paar regels iets over uzelf.
Veel succes!

Stuur een email

Vis schieten in een ton

Ik kreeg een brief van meneer de burgemeester. Of liever gezegd van de voorzitter van Visvereniging 'La Pêrche', want in die hoedanigheid schreef meneer Pacquelier me. Als houder van een visacte werd ik uitgenodigd om deel te nemen aan het legen van de Vossevijver (vidange de l'Etang Renard). En of ik mijn laarzen niet wilde vergeten.

In eerste instantie had ik niet echt zin. Ook al omdat er als beloning voor de inspanning een lunch met zuurkool in het vooruitzicht werd gesteld. Zuurkool! Het enige dat ik nooit hoefde te eten van mijn moeder, omdat het er gewoon niet in wilde. Wat ze precies zouden gaan doen, was me niet geheel duidelijk, maar dat het nat en koud zou worden, lag voor de hand. Aan de andere kant had het natuurlijk wél wat, zo'n lokale happening. Uiteindelijk won de nieuwsgierigheid het van mijn afkeer van nattigheid, kou en zuurkool. Dus maakte ik op de afgesproken tijd mijn opwachting bij het meertje (anderhalf à twee hectare). Ik was mooi op tijd, dus verwachtte ik de eerste te zijn. Tot mijn verbazing was er echter al een hele menigte verzameld en waren ze zelfs al begonnen.

Hiernaast zie je hoe de verzamelde vissertjes het zich makkelijk maken. Ze laten gewoon het meertje leeglopen via een soort grote zeef. Daar gaan dan twee mannen met schepnetten in staan om de vis in bakken te doen. Die bakken worden op de dijk getild, waar de vis gesorteerd wordt. Kleine blauwtjes en katvisjes er uit, jonge baars en karpertjes in tonnen om terug te gooien en de grote karpers en snoeken op een vrachtwagen om naar de visvijver te brengen, waar ze volgend jaar weer gevangen kunnen worden. Met de hengel, dan wel. En ongeveer éénderde van de kweek gaat de rivier in, om bij te dragen aan de algemene visstand.

Zonder dralen ging ik in de rij staan, om op aanwijzingen van de ervaren mannen de juiste vissen uit de bak te vissen en in de aangewezen emmers te deponeren. Onder het keurend oog van enkele oudere dorpsgenoten die kennelijk niet meer hoefden, zoals de vader van onze timmerman 'Tarzan', hier rechtsonder met pet cum peuk. Alles ging van een leien dakje. Er ontstond alleen even consternatie toen iemand een prachtige schildpad (onder) in zijn schepnet vond. De burgemeester reageerde gelaten: "Oh, die komen we elk jaar tegen. Heeft iemand kennelijk ooit in de vijver gedumpd. Laat maar lopen, tot volgend jaar." Na herdistributie van al wat zwemt kreeg iedereen een paar vissen mee naar huis. Ik koos wat witvis en een snoek van een centimeter of veertig, om wat leven in onze eigen vijver te brengen. De meeste anderen gingen met een fikse karper naar huis, zonder twijfel om op te eten. Zo. Klaar. Tijd om even thuis de vislucht af te douchen en óp naar de zuurkool.

We kwamen weer samen in het gemeentehuis, waar de dames van waarschijnlijk de bejaardenvereniging ons bedienden. De zuurkool werd ingeleid met een apéritief en besproeid met wijn, wijn en nóg meer wijn. En ik kreeg het zowaar naar binnen! Ja, de zuurkool ook ja, gelardeerd met enorme aardappels, flinke stukken worst en kaantjes van de overbuurman, onze op deze pagina's al eerder geroemde slager.

Tot slot kregen we nog een paar glaasjes 'gnole' aangeboden. Perenbrandy uit eigen stook van André (Dédé) Boudier, hieronder trots poserend. De fles is beschreven met rose metallic nagellak: 'Poire de Dédé, 2000'. Nou was het al een zeer afwisselende, amusante en gezellige ochtend. Maar de poire van Dédé was toch wel klapstuk op de vuurschildpad! Rond een uur of vier namen we vrolijk afscheid. En zachtjes tollend reed ik heel voorzichtig de twee kilometer naar huis.

Dat was leuk. Maareh... volgend jaar toch maar pot-au-feu?

www.immogo.nl

| top |

Info

La-Vie-en-France.nl geeft u de ruimte om uw verhaal te vertellen.
U woont, leeft, werkt in Frankrijk?
En u kunt hier boeiend over schrijven?
La-Vie-en-France.nl biedt u een podium om uw verhaal te vertellen. Dat mag in de vorm van gedicht, een column, een kort verhaal, een verslag, een dagboek: u bent aan het woord.
Het onderwerp is uiteraard maar wel in de breedste zin FRANKRIJK.

Enkele tips: geef het verhaal een titel, maak het verhaal niet te lang, geef alinea's aan, onderteken het met uw naam/pseudoniem en vertel tenslotte - als u wilt - in een paar regels iets over uzelf.
Veel succes!

Stuur een email